Instrumentum in praxi clinica frequentissimum, monitor aegrotorum multiparametricus est genus signi biologici ad statum physiologicum et pathologicum aegrotorum in criticis aegris diuturnum et multiparametricum detegendum, et per analysin et processum realem et automaticum, transformationem opportunam in informationem visualem, alarmum automaticum et inscriptionem automaticam eventuum potentialiter periculosorum vitae efficit. Praeter mensuram et observationem parametrorum physiologicorum aegrotorum, etiam statum aegrotorum ante et post medicationem et chirurgiam monitorare et tractare, mutationes in statu aegrotorum criticorum tempestive detegere, et fundamentum medicis praebere potest ad recte diagnoscendum et consilia medica formanda, ita mortalitatem aegrotorum criticorum magnopere minuendo.
Progressu technologiae, elementa monitorum aegrotorum multiparametrorum a systemate circulatorio ad systemata respiratoria, nervosa, metabolica et alia extensa sunt.Modulus etiam extenditur a modulo ECG (ECG) vulgo adhibito, modulo respiratorio (RESP), modulo saturationis oxygenii sanguinis (SpO2), modulo pressionis sanguinis non invasivae (NIBP) ad modulum temperaturae (TEMP), modulum pressionis sanguinis invasivae (IBP), modulum dislocationis cardiacae (CO), modulum dislocationis cardiacae continuae non invasivae (ICG), et modulum dioxidi carbonis extremitatis halitus (EtCO2), modulum monitoriae electroencephalogrammatis (EEG), modulum monitoriae gasorum anaesthesiae (AG), modulum monitoriae gasorum transcutaneorum, modulum monitoriae profunditatis anaesthesiae (BIS), modulum monitoriae relaxationis musculorum (NMT), modulum monitoriae haemodynamicae (PiCCO), modulum mechanicae respiratoriae.
Deinde, in plures partes dividetur ut fundamentum physiologicum, principium, progressum et applicatio cuiusque moduli introducantur.Incipiamus cum modulo electrocardiogrammatis (ECG).
1: Mechanismus productionis electrocardiogrammatis
Cardiomyocyti, in nodo sinuali, iunctura atrioventriculari, tractu atrioventriculari et ramis eius dispersi, actionem electricam durante excitatione generant et campos electricos in corpore generant. Si electrodus metallicus in hoc campo electrico (ubicumque in corpore) collocatur, currentem debilem notare licet. Campus electricus continue mutatur dum periodus motus mutatur.
Propter diversas proprietates electricas textuum et diversarum partium corporis, electroda explorationis in diversis partibus diversas mutationes potentialis in quoque cyclo cardiaco notaverunt. Hae parvae mutationes potentialis amplificantur et ab electrocardiographo notantur, et forma inde resultans electrocardiogramma (ECG) appellatur. Electrocardiogramma traditionale e superficie corporis notatur, quod electrocardiogramma superficiale appellatur.
2: Historia technologiae electrocardiogrammatis
Anno MDCCCLXXXVII, Waller, professor physiologiae apud Nosocomium Mariae Societatis Regiae Angliae, primum casum electrocardiogrammatis humani electrometro capillari feliciter descripsit, quamquam solae undae V1 et V2 ventriculi in figura notatae sunt, et undae P atriales non notatae sunt. Sed magnum et fructuosum opus Walleri Gulielmum Einthoven, qui in auditorio erat, inspiravit et fundamenta iecit ad denique introductionem technologiae electrocardiogrammatis.
------------------------ (Augustus Disire Walle) ---------------------------------------- (Waller primum electrocardiogramma humanum notavit)------------------------------------------------- (Electrometrum capillare) ------------
Per tredecim annos subsequentes, Einthoven se totum studio electrocardiogrammatum, quae per electrometra capillaria notabantur, dedicavit. Plures artes praecipuas emendavit, galvanometro filorum feliciter utens; electrocardiogramma superficiei corporis in pellicula photosensitiva notatum est; electrocardiogramma undam P atrialem, depolarizationem ventricularem B, C, et undam D repolarizationis ostendit. Anno 1903, electrocardiogrammata in usu clinico coeperunt. Anno 1906, Einthoven electrocardiogrammata fibrillationis atrialis, flutteris atrialis, et pulsus praematuri ventricularis successive notavit. Anno 1924, Einthoven Praemium Nobelianum Medicinae ob inventionem inscriptionis electrocardiogrammatis ornatus est.
---------------------------------------------------------------------------------------Electrocardiogramma verum completum ab Einthoven captum -----------------------------------------------------------------------------------------------------------
3: Elaboratio et principium systematis plumbei
Anno MCMVI, Einthoven notionem derivationis bipolaris membri proposuit. Postquam electroda registrationis in brachio dextro, brachio sinistro et crure sinistro aegrotorum binis coniunxit, electrocardiogrammata derivationis bipolaris membri (derivationem I, derivationem II et derivationem III) magna amplitudine et schemate stabili notare potuit. Anno MCMXIII, electrocardiogramma conductionis membri bipolaris normatum officialiter introductum est, et per XX annos solum adhibitum est.
Anno MCMXXXIII, Wilson tandem electrocardiogramma unipolare derivationum perfecit, quod positionem potentialis nullius et terminum electricum centralem secundum legem Kirchhoffianam determinavit, et systema duodecim derivationum reti Wilsoniani constituit.
In systemate duodecim derivationum Wilsoniano autem, amplitudo formae undae electrocardiogrammatis trium derivationum unipolarium membri, VL, VR, et VF, humilis est, quod non facile est metiri et mutationes observare. Anno 1942, Goldberger investigationes ulteriores fecit, ex quibus derivationes unipolares pressurizatae membri, quae adhuc hodie in usu sunt, ortae sunt: derivationes aVL, aVR, et aVF.
Hoc tempore, systema duodecim derivationum ad ECG notandum introductum est: tres derivationes bipolares membri (Ⅰ, Ⅱ, Ⅲ, Einthoven, 1913), sex derivationes unipolares mammae (V1-V6, Wilson, 1933), et tres derivationes unipolares compressionis membri (aVL, aVR, aVF, Goldberger, 1942).
4: Quomodo bonum signum ECG obtineatur
1. Praeparatio cutis. Cum cutis sit conductor malus, curatio apta cutis aegroti ubi electrodi ponuntur necessaria est ad bona signa electrica ECG obtinenda. Elige plana cum minore musculo.
Cutis his modis tractanda est: ① Pilos corporis ubi electrodus positus est remove. Cutem ubi electrodus positus est leniter frica ut cellulas mortuas removeas. ③ Cutem aqua saponata diligenter lava (aethere et alcohole puro ne utaris, quia hoc resistentiam cutis augebit). ④ Cutem omnino siccari permitte antequam electrodum ponas. ⑤ Fibulas vel bullas instala antequam electroda in aegrotum ponas.
2. Cura in cura fili conductantiae cardiacae adhibita, ne filum plumbeum contorqueatur et nodetur, ne stratum protectivum fili plumbei laedatur, et sordes in fibula vel fibula plumbea tempestive purgandae sunt ne plumbum oxidatur.
Tempus publicationis: XII Oct. MMXXIII
